Ouderschap tijdens eetstoornis.

‘Manifest voor bezield ouderschap’

Ik wil jou, mijn kind, bovenal laten weten dat ik van je hou en dat je die liefde waard bent. Dat wil ik je leren met mijn woorden en daden; door mijn lessen over liefde te verpakken in de manier waarop ik met jou en mezelf omga.

Ik wil je leren de wereld tegemoet te treden vanuit een goed gevoel van eigenwaarde.

Ik wil je leren dat je liefde, verbondenheid en geluk waard bent doordat ik zelfcompassie aan de dag leg en mijn eigen imperfecties omarm.

We zullen in ons gezin moed tonen door betrokken te zijn, ons zelf te laten zien en ons kwetsbaar op te stellen. En door de verhalen over onze worstelingen en overwinningen met elkaar te delen. Er zal bij ons altijd ruimte zijn voor de beide zijde van de medaille.

We zullen je compassie bij brengen door eerst compassie voor onszelf te tonen en vervolgens voor elkaar. We zullen grenzen stellen en respecteren; we zullen inzet, hoop en doorzettingsvermogen stimuleren. We vinden rusten en spelen belangrijk in ons gezin en nemen daar de tijd voor.

Je zult leren verantwoordelijkheid te nemen voor je daden en respect te hebben voor anderen door te zien dat ik het goedmaak al ik iets verkeerds heb gedaan en door te zien dat ik vraag om wat ik nodig heb en praat over hoe ik me voel.

Ik wil dat je geluk kent, we zullen samen de dankbaarheid beoefenen.

Ik wil dat je dat geluk ook voelt. Dus zullen we samen leren ons kwetsbaar op te stellen.

Wanneer je wordt overvallen door onzekerheid en een gevoel van schaarste, dan kan je terugvallen op het vertrouwen waarvan ons dagelijks leven doortrokken is.

We zullen samen huilen en stilstaan bij angst en verdriet. Ik zal de neiging voelen om de pijn voor je op te vangen, maar in plaats daarvan zal ik naast je komen zitten en leren je pijn te ervaren.

We zullen samen lachen, zingen, dansen, creëren. We mogen altijd onszelf zijn bij elkaar. Wat er ook gebeurt je hoort er hier altijd bij.

Het beste geschenk dat ik je kan meegeven op je bezielde reis is zelf met hart en ziel te leven en grote moed te tonen.

Mijn lessen, liefde en voorbeeld zijn niet perfect, maar ik zal in elk geval mezelf laten zien, en altijd zorgvuldig omgaan met het geschenk jou te mogen zien. Jou werkelijk diep vanbinnen te mogen zien.

– Brené Brown –

Dagboek | Lichaamsbeeld samen positief beleven| Stephanie Kerkove

Rust en wijsheid tijdens de eetstoornis door bezield ouderschap.

Die tekst leerde ik kennen in de periode dat mijn kind nog diep zoekende was naar het herstel van de eetstoornis. Ik was zoekende naar verdieping bij mezelf in de manier hoe ik mijn kind het beste kon bij staan zonder erzelf aan onder door te gaan. Die eetstoornis van mijn kind beschouw ik als een levensles voor mezelf, wat heb ik te zien bij mezelf en bij mijn kind(eren), hoe reageer ik, waar komt dit vandaan, wat heb ik nodig, waar kom ik tekort, welke kracht ontbreek ik, waar zitten mijn puzzelstukken…

Ik wilde mijn kop niet in het zand steken en wilde het aanpakken en inzichten krijgen op ons pad naar herstel. Ik noem het ons pad omdat ik als ouder daar ook mijn verantwoordelijkheid in had te nemen. Ik weet wel dat ik als ouder niet schuldig ben aan de eetstoornis van mijn kind en dat mijn kind diegene is die de sleutel tot volledig herstel in haar handen heeft. Als ouder kan je in die periode van de eetstoornis herstel een enorme steun zijn en een groot verschil maken, opdat ze die sleutel in het sleutelgat willen steken en dat ze stap voor stap de sleutel naar vrijheid weten te draaien. Iedere overwinning weet toe te juichen en de verliezen weet te aanvaarden. Je kind de nodige veiligheid weet te geven en je er bent voor je kind.

Durf ook te kijken naar de keerzijde van de medaille zo leer je je kind kennen hoe het komt dat ze een eetstoornis ontwikkelde. Welke zijn de mogelijke oorzaken, heb je daar als ouder een onbewuste rol in gespeeld.

De tekst van Brené Brown gaf me rust en veel wijsheid. Ben zo dankbaar dat ik die tegen kwam.

Wat betekent compassie?

Compassie is als een sterk innerlijk gevoel waarbij je je hart in liefde openstelt voor iemand anders die pijn en verdriet heeft. Je voelt je sterk verbonden met de andere en vaak heb je sterke drang om iets te doen om de pijn te verlichten. Terwijl het verdriet van anderen hen diep raakt, kennen ze vaak al te weinig of geen compassie met de pijn en verdriet van henzelf.

Als je zelfcompassie moeilijk vindt dan komt dit wellicht omdat men zelf bang is om de eigen pijn als kwetsbaar te zien of men ziet het als een teken van zwakte. Het hoort onbewust niet in het plaatje…

Zelf compassie leunt ook dicht aan bij vriendelijkheid naar jezelf toe. Dit kan je aanleren en zo ontwikkel je zelfcompassie stap voor stap.

Voorbeeld: Als iets niet verloopt hoe jij het voor ogen had dan ben je vaak hard tegen jezelf en geef je jezelf al gauw een verwijt. Dit is geen zelf compassie hebben. Als je dit te vaak doet, wordt je hier dan bewust van. Kijk wat er hier onderliggend speelt. Door hier in de oefening te gaan heeft dit een meerwaarde voor je kind in herstel van de eetstoornis, want die worstelt daar ook heel hard mee. Die leven met een grote manipulator die allemaal regeltjes in hun hoofd steekt waaraan ze moeten voldoen . Ieder levendig voorbeeld rondom je kind is een levensles voor hen.

Dankbaarheid in moeilijke periodes.

Toen ons kind in opname ging, was dit een hele moeilijke periode, ook voor mezelf en gans het gezin. In die periode kon ik moeilijk met dankbaarheid omgaan… Want ja alles zat me tegen vond ik, waaraan heb ik dit verdient, moest ik dat nu ook nog tegenkomen,… ik zat duidelijk in een complete slachtoffer rol. Ik worstelde innerlijk met mezelf, ik voelde me gefaald,… Tot ik een andere ouder ontmoete en die er ons op wees dat we geluk hebben dat ons kind een opname plaatsje had gekregen, want er waren toen slechts 10 bedjes vrij voor jongeren onder de 16 jaar. Mijn ogen gingen open en besefte ook dat die slachtoffer rol me geen meter vooruit bracht. Als je steeds die negatieve energie naar je toe trekt dan blijf je er in die negatieve sfeer hangen. Ook hier kon ik een mooie bijdrage leveren, door dankbaarheid te uiten en het positieve aan te trekken. Dankbaarheid heeft mijn leven enorm versterkt en dit kon ik ook doorgeven aan mijn gezin. Haar leven zag er zo zwart en kil uit dat dit ook een lichtpunt was in die lange tunnel. De ogen gericht op het lichtpunt gaf ons kracht en moed om door te gaan. Zo omarm je iedere stap hoe klein ook en ben je dankbaar voor de kleine dingen die voor verlichting zorgen en zo zie je steeds helderder en helderder om je heen en focus je op het lichtpunt in de tunnel.

Doordat jezelf helder blijft zie je kansen om grip op de eetstoornis te krijgen. Want vaak weet jij als ouder wie je kind is en wie de eetstoornis is. Vergeet niet dat de eetstoornis een manipulator is en die zich steeds opnieuw verpakt in een andere vorm om te kunnen overleven. Hoe meer je grip krijgt op de eetstoornis samen met je kind hoe stiller de eetstoornis wordt in hun hoofd. Dit vraagt tijd en samenwerking van je kind.

Kwetsbaar opstellen door imperfectie te omarmen.

Door mezelf uit mijn comfortzone te halen en me hierdoor kwetsbaar te gaan op stellen ervaart mijn kind(eren) dat het oké is dat het niet perfect hoeft te verlopen.  Wat ben je… als je veilig achter je muurtje blijft zitten. Is het gemakkelijk…. NEEN. Je leert het leven opnieuw doorvoelen. Je krijgt kriebels als je iets onderneemt wat je al altijd wilde doen of je voelt de bibber in je lijf als je iets doet waar jezelf bang van bent en je toch in het avontuur weet te springen. Hier ben je aan het leven en daar hoort gevoel bij en stel je je kwetsbaar op. Uit een comfortzone gaan betekend ook, dat je dit stap voor stap kan doen op je eigen tempo met respect voor jezelf om wie jij bent en hoe anderen daarop reageren dat zet je van je af. Enkel en alleen op je eigen tempo en alleen voor jezelf.

Zo had ik het enorm moeilijk in die periode op mijn werk, ik zat vast in mijn gouden kooi. Na teveel wikken en wegen heb ik de sprong gewaagd en heb me meer dan 360° gedraaid en ben ik een coach opleiding gaan volgen. Voor mezelf was dit een enorme boeiende tocht. Ik ben echt uit die comfortzone gestapt en voel ik in elke vezel van mijn lijf dat het een juiste keuze was. Ik straal dit uit op mijn gezin, ze kennen mijn hoogte en mijn diepte punten en putten daar ook kracht. Als je iets kiest in functie van je gevoel en wie je bent.

Het belang van samenwerking met je kind en de eetstoornis.

Als je je kind een veilige plek kan geven om die moeilijke gedachten te mogen delen dan heb je een stapje voor. Het kan ook zijn dat je dit niet goed lukt, dan bied je hun de veiligheid dat ze dit bij iemand anders kunnen delen, zolang ze er maar niet zelf mee blijven zitten. Er over praten en luisteren zonder oordeel en de nodige stilte bieden. Als er zich paniek aanval voor doet kan gewoon naast je kind zitten al een grote hulp zijn, enkel als je kind dit zelf wil. Anders geef je tijd en ruimte om die veilige haven te bieden. Vind je dit als ouder moeilijk, vraag om hulp om je hierin bij te staan. In herstel is samenwerken heel belangrijk. Op die manier weet je wat er in hun gedachten kan omgaan. En ook hoe je kind hiermee omgaat. Het kunnen uitspreken van hun gedachten laat je toe om hun beter te begrijpen en aan te voelen hoe je hiermee kan omgaan. Mijn kind had een hele donkere kant in het diepste van haar eetstoornis herstel, en dat is schrikken als ouder, heel confronterend.

Je hebt de neiging om hun pijn te willen dragen. Dit kan je niet, je kan meevoelen en naast je kind aan de zijlijn hun overwinningen toe juichen en hun moeilijkheden trachten te begrijpen met een open mind. Probeer je in hun schoenen te verplaatsen om hen te begrijpen, zo ga je ook steeds beter jezelf begrijpen en evolueer je mee in het herstel van je kind.

Je kind blijft erbij horen, hoe de eetstoornis het ook maar al te graag verpest.

De manier hoe ik mijn kind(eren) in die tijd en nog steeds zie evolueren en groeien en ik kennis kan maken met hun diepe binnenkant, hoe mooi en hoe lelijk het kan zijn, is voor mij van onschatbare waarde om mij hier persoonlijk in te ontwikkelen en te blijven groeien.

We hebben er ons met succes door geworsteld en zijn ondertussen 5 jaar aan de slag en ja spijtig genoeg duikt de eetstoornis nog eens op…. het is verdorie een grote manipulator. Ben dan ook heel dankbaar dat ze dit met me deelt als de eetstoornis aanklopt. Dan weet ik dat er een achterliggende gebeurtenis afspeelt, stress op de school, kritiek van anderen, zichzelf niet durven beschermen t.o.v. anderen… Mijn kind is op weg naar een vrij leven zonder eetstoornis.

Door de vele gesprekken die we hebben en door zelf ook in coaching te gaan, begrijp ik het allemaal veel beter hoe een hoofdje in elkaar zit en wat je allemaal onbewust vasthoudt.

Heb jij ook nood aan een intense begeleiding, om beter met jezelf om te gaan in deze bijzondere situatie en zo een open blik te behouden naar je kind toe die in een eetstoornis herstel zit?

Stephanie Kerkove

Bron : ‘ de kracht van kwetsbaarheid’ & ‘ Angst beheersen met mindfulness’

Maak een afspraak

Maak een afspraak

Voor een coaching traject op maat of een korte kennismaking

intensU | Eetstoornis Coaching | Stephanie Kerkove

De keuze voor begeleiding door middel van een individueel of gezinstraject is de keuze voor genezing.

Ik geloof in 100% herstel van jullie geliefde mits we samen de juiste aanpak weten te vinden.

Een aanpak op maat van éénieder.